Double click to edit
De Herault, barbelenparadijs in Zuid-Frankrijk door:Rob Gubbels
Dit jaar hebben we onze vakantie doorgebracht in Zuid-Frankrijk. We hadden van te voren een aantal mogelijke plekken in gedachten, maar de eerste camping die we aandeden, bleek zoveel te bieden dat we er twee weken zijn gebleven. Het is een cliché, maar toch….het was leven als God in Frankrijk. Lekker eten en drinken natuurlijk, maar wat mij vooral aansprak was de grote visrijkdom van de direct langs de camping stromende rivier de Herault.
Herault
De Herault is gelegen in de regio Languedoc-Roussillon; een streek in het zuidwesten van Frankrijk, globaal begrensd door de plaatsen Mende-Nimes-Montpellier-Perpignan-Carcasonne. De Languedoc-Roussillon bestaat uit verschillende departementen. De rivier de Herault ligt in de departementen Gard en Herault.
De rivier ontspringt op de Mont Aigoual in de zuidelijke Cevennen. Ze stroomt in zuidelijke richting en mondt na 160 kilometer bij Agde uit in de Middellandse Zee.
De bovenloop van de Herault kent een groot verval. De rivier is snelstromend en heeft plaatselijk de voor Zuidfranse rivieren kenmerkende Gorges (kloven) uitgesleten in het kalkgesteente. Het traject van de Herault waar ikzelf geweest ben stroomt door minder ruig landschap. Het lijkt er meer op de Ardennen maar dan in plaats van de groene bossen een ruige, lage, zeer stekelige vegetatie. De Herault lijkt hier qua stroomsnelheid van het water, rivierbreedte en grindbodem zeer veel op de Grensmaas. Ze is echter gemiddeld genomen veel ondieper en heeft een geringere waterafvoer. Gemiddeld schat ik de waterdiepte op zo’n 40 cm, met plaatselijk diepere trajecten tot ongeveer 2 meter. Gezien de blauwgroene kleur en helderheid van het water alsmede de enorme rijkdom aan waterinsecten en vissen is de waterkwaliteit ongetwijfeld goed. In de zomer stroomt de rivier door een deel van het grindbed, ook nu weer vergelijkbaar met de Grensmaas. Dit grindbed is echter in tegenstelling tot de Maas veel meer begroeid met planten en boomopslag. De hogere rivieroevers zijn ook grotendeels begroeid met struiken en hoogopgaande bomen. Je waant je soms ergens in een groot oerwoud. Dit in combinatie met overal rondvliegende kleurrijke vogels als bijeneters, scharrelaars, hoppen, ijsvogels, wielewalen en putters doet je al in hogere sferen belanden, en dan moet het vissen nog beginnen.
Ik heb in de Herault op verschillende manieren gevist. Omdat ik behalve in het sportvisgebeuren als visecoloog ook heel geïnteresseerd ben in de samenstelling van de aanwezige visfauna, heb ik geprobeerd om met verschillende vistechnieken zoveel mogelijk soorten te vangen. Zo heb ik naast het selectieve vissen op grotere riviervissoorten samen met mijn dochtertje ook gevist met een vaste hengel op de kleinere soorten en met een spinhengel op roofvissen. Eén avond zijn we op palingjacht geweest en een aantal keren zijn we met een schepnet op pad geweest. Op deze manier hebben we een groot aantal soorten weten te vangen en een goed inzicht verkregen in de aanwezige visfauna. De volgende soorten hebben we weten te bemachtigen: blankvoorn, ruisvoorn, kopvoorn, kolblei, brasem, sneep, barbeel, serpeling, baars, snoek, paling, elrits, riviergrondel, alver, bermpje, rivierdonderpad en zonnebaars. Bijzonder waren verder de vangst van twee niet in Nederland voorkomende soorten Chondrostoma toxostoma (klein soort sneep) en een elritsachtig visje Telestes souffia. Gezien maar niet gevangen hebben we tenslotte nog de karper en beekforel. Een rijke visfauna dus. En volgens de vissenatlas van Frankrijk komen er nog meer soorten voor.
Heel bijzonder in de Herault, ook voor Franse begrippen, is het voorkomen van twee soorten barbelen én kruisingen daartussen. Naast de barbeel die wij in Nederland kennen, Barbus barbus, komt ook de maximaal 25 cm grote Barbus meridionalis voor. Met name die kruising tussen de twee moedersoorten schijnt de laatse decennia enorm toe te nemen in de Herault. Vraag me niet welke barbeelsoort ik gevangen heb. De grotere exemplaren zijn ongetwijfeld ‘onze’ barbelen geweest. Maar de dieren rond de 25 cm heb ik niet kunnen determineren. Om over de kruisingen maar helemaal niet te spreken. Sterk waren ze in ieder geval allemaal.
Barbeel
Tactiek
Ik ben begonnen met het ‘lezen van de rivier’. Een hele dag heb ik langs de Herault gestruind en heb voor mezelf een beeld gevormd van de structuur van de rivier. Waar zijn de stroomversnellingen en waar stroomt het water langzamer, waar zijn de diepere plekken, waar zijn de begroeide, holle oevers, waar kon je het flanken van barbelen waarnemen, etc. ’s Avonds heb ik het fourageren van de barbelen geobserveerd. Als je heel stil tot kniehoogte in het water stond, kwamen ze tot voor je voeten rommelen in de rivierbodem. Hierna ben ik gaan vissen en heb van alles uitgeprobeerd: vissen in de volle stroming, net naast de stroomnaad, op de overgangen van sneller naar langzamer stromend water, verschillende aassoorten, ’s ochtends en ’s avonds vissen, etc.
Vangstlocaties
De meest succesvolle plekken waren niet gelegen in de volle stroming, maar net ernaast of zelfs op trajecten die heel langzaam stroomden en dan vooral op diepere plekken onder overhangende struiken en bomen.
Vistechniek
Ik heb uitsluitend wadend gevist op een afstand van 5 tot 25 meter. Tot maximaal heuphoogte lopend door de rivier van geschikte locatie naar geschikte locatie. Als ik binnen 5 minuten geen beet had gehad, liep ik verder. Meestal had je binnen een minuut beet en kon je er een stuk of drie op dezelfde plek vangen. Daarna hield het abrupt op. Losschieters waren desastreus, verder vissen op die plek had dan geen zin meer. Ondanks het grote arsenaal aan korfjes dat ik bij me had, heb ik uitsluitend met lood gevist in een schuifloodmontage. Ik heb niet zwaarder dan 25 gr gevist. Ideaal vond ikzelf een gewicht van 15 gr. Het lood rolde dan lichtjes over de bodem. Soms gaf ik extra lijn en dan rolde het lood stroomafwaarts. Dit waren vaak de momenten dat ik beet kreeg. Ik hield de hengel voortdurend in vrijwel verticale stand in mijn hand en reageerde alleen op hetgeen ik via de hengeltop aan trillingen doorkreeg. Zo voel je perfect wat het lood doet, wanneer afdrijvende bladeren of waterplanten de lijn raken en natuurlijk wanneer je beet hebt. De beten van de barbeel waren zeer subtiel. Hoe groter de vis, hoe subtieler de beet. Met name wanneer ik met dierlijk aas viste. Uit hengelsteunen vliegende hengels bij een beet herken ik totaal niet. Eén licht tikje was meestal alles. En dat tikje moest dan gefilterd worden tussen alle trillingen en tikjes die anderszins veroorzaakt werden. En juist die wetenschap en ervaring geeft mij zoveel drive om op barbeel te vissen. Schitterend!!
Vangtijd
Het bleek dat de avonduren veruit de beste resultaten gaven. Meestal viste ik tussen half acht en een uur of tien.
Aas
Ik heb diverse aassoorten uitgeprobeerd. Op mais beten ze zeer slecht. Ik ving dan wel bijvoorbeeld blank- en kopvoorn. Ook kaas bleek niet echt een succes. Zelfs Franse kaasjes, je weet maar nooit met Franse barbelen, bleken niet echt in trek. Het beste aas was dierlijk aas: kokerjuffers, libellenlarven en maden. Maden kocht ik in de plaatselijke Tabaczaak. Mooie dikke, vetvrije maden. Ik kreeg er niet heel veel beten op, maar het waren wel stuk voor stuk 60+ exemplaren die aanbeten. De libellenlarven waren ook redelijk succesvol. Ik ving ze met een schepnet in stilstaande plasjes langs de rivier. Het allerbeste aas waren ongetwijfeld de kokerjuffers. Deze ving ik onder stenen die in het Heraultwater lagen. Nu zitten er onder zo’n riviersteen larven van talloze soorten waterinsecten. En ze bleken lang niet allemaal succesvol. Eigenlijk waren er maar twee soorten kokerjuffers waar barbelen helemaal dol op waren. Groene en botergele larven, vergelijkbaar met kleine, slanke maden, ingekapseld tussen bladeren, takjes en steentjes. Vraag me niet om welke soort kokerjuffers het gaat. Ik zou zeggen probeer maar uit, je komt er zelf heel snel achter. Drie kokerjuffers aan de haak is voldoende. Een vissessie begon steevast met een half uur lang larven zoeken. De larven bewaarde ik in een emmertje met wat water. Het water ververste ik regelmatig. Ook was af en toe roeren in het emmertje noodzakelijk om de kokerjuffers uit elkaar te drijven. Ze beten zich in elkaar vast en waren dan zo toegetakeld dat ze als aas niet meer bruikbaar waren.
Voeren
Heb ik niet gedaan. Ook collega Franse vissers voerden niet.
Materiaal
Ik heb gevist met een barbeelhengel van het merk Spro: Inspiration special barbel. Een lichte hengel van 3,6 m lang met een mooie parabolische actie. Ik heb zowel de Avon- als quivertop gebruikt. Beiden voldeden. Perfecte hengel voor mijn manier van vissen.
Als lijn heb ik een doorsnee nylonlijn gebruikt (merk weet ik niet meer) van 0,20 met een onderlijn van 0,16. De lengte van de onderlijn heb ik laten varieren van 0,3 tot 0,8 m. Een en ander afhankelijk van de beten en de stroomsnelheid van het water. Ik kreeg het idee dat in snellerstromend water een kortere onderlijn betere resultaten gaf. Het schuiflood had een gewicht van 15 tot 25 gram waarbij ik het 15 grams lood het meest gebruikt heb. Als haakje gebruikte ik de Sumo HI Carbon Ultra Sharp van D.A.M, maat acht.
Vangsten
Ik ben acht keer gericht op barbeel gaan vissen en heb zo’n 60 barbelen gevangen. Zeg nu zelf, barbelenparadijs of niet? De lengte varieerde tussen de 20 en 79 cm. De meeste dieren hadden een lengte tussen de 40 en 55 cm. De dieren waren fantastisch goudgeel van kleur met dieporanje vinnen.
De door mij gebruikte vismethodiek was behoorlijk selectief. Ik ving vrijwel uitsluitend barbelen. Soms ving ik een sneep, kopvoorn of blankvoorn. Eén kokerjuffer aan een klein haakje op een vaste hengel leverde de kinderen uren plezier op. Tweehonderd visjes (elritsen en alvers) op een ochtend waren geen uitzondering.
Vergunning
Op de camping werd mij meegedeeld dat vissen in het stuk rivier dat bij de camping hoorde vrij was en een visvergunning niet vereist was. Of dat werkelijk zo is, betwijfel ik. Een controleur heb ik echter nooit gezien.
Normaal gesproken heb je om te vissen in een Franse rivier een visvergunning nodig. Er zijn jaarvergunningen (voor verschillende leeftijden en zelfs een vergunning speciaal voor vrouwen) en tijdelijke vergunningen. Tot de tijdelijke vergunningen behoren dagvergunningen en vakantievergunningen. Voor de doorsnee vakantieganger lijkt me de vakantievergunning het meest geschikt, in ieder geval het goedkoopst. De zogenaamde Carte Vacances is geldig voor 15 achtereen volgende dagen tussen 1 juni en 31 december. Je kunt er mee vissen in water van zowel 1e (forelwater) als 2e categorie. De vergunning kost 34 euro voor het deel van de Herault dat in het departement Herault ligt. Voor het deel van de Herault dat in het departement Gard ligt is weer een andere carte vacances nodig: kosten 30 euro. Visvergunningen zijn doorgaans verkrijgbaar in hengelsportzaken, VVV-kantoren en Tabaczaken. Meer info en de exacte adressen waar de vergunningen te verkrijgen zijn, is te vinden op de site van de Fédération Nationale pour la Peche en France: www.unpf.fr.
Campings
Langs de gehele Herault, van boven- tot benedenloop, liggen verschillende campings. Onze camping ligt bij het dorpje Canet, in de omgeving van Clermont l’Herault. De camping wordt omsloten door twee rivieren waarvan een de Herault is. De camping heeft dan ook de toepassselijke naam ‘Les Rivières’. De camping is ideaal voor kleine en grote kinderen. Er is van alles te doen, overdag en ’s avonds. Er is een mooi zwembad met glijbanen en een mooie rivier om in te zwemmen of in te vissen. De camping wordt vooral bezocht door Fransen, Belgen en in mindere mate door Nederlanders. De omgeving is mooi en absoluut niet toeristisch. Binnen een uurtje rijden zit je in de bergen, zit je op een terras in de grote stad Montpellier of lig je op het strand van de Middellandse Zee.
Tot slot
Als lezer heeft u nu misschien het beeld gekregen van iemand die visverslaafd is, zijn gezin op vakantie verwaarloosd of misschien nog erger. Maar ik kan u geruststellen. Ik krijg van vrouw en kinderen alle vrijheid om te vissen. Meestal bestaan vissessies uit meevissende kinderen of een meelezende en meelopende vrouw. En…. het vissen beperkt zich hoofdzakelijk tot de ochtend en avond. ’s Middags is er alle tijd om te relaxen, uitstapjes te maken of om te zwemmen.
Als ik geweten had, dat Rinko mij zou vragen om een artikeltje te schrijven over mijn belevenissen langs de Herault, dan had ik gericht wat foto’s gemaakt van de rivier en de gevangen barbelen. Ik heb echter vrijwel niet gefotografeerd. Vandaar dat u het moet doen met een vakantiekiekje van mijn dochter en een van de mindere barbeelgoden.
Dit jaar hebben we onze vakantie doorgebracht in Zuid-Frankrijk. We hadden van te voren een aantal mogelijke plekken in gedachten, maar de eerste camping die we aandeden, bleek zoveel te bieden dat we er twee weken zijn gebleven. Het is een cliché, maar toch….het was leven als God in Frankrijk. Lekker eten en drinken natuurlijk, maar wat mij vooral aansprak was de grote visrijkdom van de direct langs de camping stromende rivier de Herault.
Herault
De Herault is gelegen in de regio Languedoc-Roussillon; een streek in het zuidwesten van Frankrijk, globaal begrensd door de plaatsen Mende-Nimes-Montpellier-Perpignan-Carcasonne. De Languedoc-Roussillon bestaat uit verschillende departementen. De rivier de Herault ligt in de departementen Gard en Herault.
De rivier ontspringt op de Mont Aigoual in de zuidelijke Cevennen. Ze stroomt in zuidelijke richting en mondt na 160 kilometer bij Agde uit in de Middellandse Zee.
De bovenloop van de Herault kent een groot verval. De rivier is snelstromend en heeft plaatselijk de voor Zuidfranse rivieren kenmerkende Gorges (kloven) uitgesleten in het kalkgesteente. Het traject van de Herault waar ikzelf geweest ben stroomt door minder ruig landschap. Het lijkt er meer op de Ardennen maar dan in plaats van de groene bossen een ruige, lage, zeer stekelige vegetatie. De Herault lijkt hier qua stroomsnelheid van het water, rivierbreedte en grindbodem zeer veel op de Grensmaas. Ze is echter gemiddeld genomen veel ondieper en heeft een geringere waterafvoer. Gemiddeld schat ik de waterdiepte op zo’n 40 cm, met plaatselijk diepere trajecten tot ongeveer 2 meter. Gezien de blauwgroene kleur en helderheid van het water alsmede de enorme rijkdom aan waterinsecten en vissen is de waterkwaliteit ongetwijfeld goed. In de zomer stroomt de rivier door een deel van het grindbed, ook nu weer vergelijkbaar met de Grensmaas. Dit grindbed is echter in tegenstelling tot de Maas veel meer begroeid met planten en boomopslag. De hogere rivieroevers zijn ook grotendeels begroeid met struiken en hoogopgaande bomen. Je waant je soms ergens in een groot oerwoud. Dit in combinatie met overal rondvliegende kleurrijke vogels als bijeneters, scharrelaars, hoppen, ijsvogels, wielewalen en putters doet je al in hogere sferen belanden, en dan moet het vissen nog beginnen.
Ik heb in de Herault op verschillende manieren gevist. Omdat ik behalve in het sportvisgebeuren als visecoloog ook heel geïnteresseerd ben in de samenstelling van de aanwezige visfauna, heb ik geprobeerd om met verschillende vistechnieken zoveel mogelijk soorten te vangen. Zo heb ik naast het selectieve vissen op grotere riviervissoorten samen met mijn dochtertje ook gevist met een vaste hengel op de kleinere soorten en met een spinhengel op roofvissen. Eén avond zijn we op palingjacht geweest en een aantal keren zijn we met een schepnet op pad geweest. Op deze manier hebben we een groot aantal soorten weten te vangen en een goed inzicht verkregen in de aanwezige visfauna. De volgende soorten hebben we weten te bemachtigen: blankvoorn, ruisvoorn, kopvoorn, kolblei, brasem, sneep, barbeel, serpeling, baars, snoek, paling, elrits, riviergrondel, alver, bermpje, rivierdonderpad en zonnebaars. Bijzonder waren verder de vangst van twee niet in Nederland voorkomende soorten Chondrostoma toxostoma (klein soort sneep) en een elritsachtig visje Telestes souffia. Gezien maar niet gevangen hebben we tenslotte nog de karper en beekforel. Een rijke visfauna dus. En volgens de vissenatlas van Frankrijk komen er nog meer soorten voor.
Heel bijzonder in de Herault, ook voor Franse begrippen, is het voorkomen van twee soorten barbelen én kruisingen daartussen. Naast de barbeel die wij in Nederland kennen, Barbus barbus, komt ook de maximaal 25 cm grote Barbus meridionalis voor. Met name die kruising tussen de twee moedersoorten schijnt de laatse decennia enorm toe te nemen in de Herault. Vraag me niet welke barbeelsoort ik gevangen heb. De grotere exemplaren zijn ongetwijfeld ‘onze’ barbelen geweest. Maar de dieren rond de 25 cm heb ik niet kunnen determineren. Om over de kruisingen maar helemaal niet te spreken. Sterk waren ze in ieder geval allemaal.
Barbeel
Tactiek
Ik ben begonnen met het ‘lezen van de rivier’. Een hele dag heb ik langs de Herault gestruind en heb voor mezelf een beeld gevormd van de structuur van de rivier. Waar zijn de stroomversnellingen en waar stroomt het water langzamer, waar zijn de diepere plekken, waar zijn de begroeide, holle oevers, waar kon je het flanken van barbelen waarnemen, etc. ’s Avonds heb ik het fourageren van de barbelen geobserveerd. Als je heel stil tot kniehoogte in het water stond, kwamen ze tot voor je voeten rommelen in de rivierbodem. Hierna ben ik gaan vissen en heb van alles uitgeprobeerd: vissen in de volle stroming, net naast de stroomnaad, op de overgangen van sneller naar langzamer stromend water, verschillende aassoorten, ’s ochtends en ’s avonds vissen, etc.
Vangstlocaties
De meest succesvolle plekken waren niet gelegen in de volle stroming, maar net ernaast of zelfs op trajecten die heel langzaam stroomden en dan vooral op diepere plekken onder overhangende struiken en bomen.
Vistechniek
Ik heb uitsluitend wadend gevist op een afstand van 5 tot 25 meter. Tot maximaal heuphoogte lopend door de rivier van geschikte locatie naar geschikte locatie. Als ik binnen 5 minuten geen beet had gehad, liep ik verder. Meestal had je binnen een minuut beet en kon je er een stuk of drie op dezelfde plek vangen. Daarna hield het abrupt op. Losschieters waren desastreus, verder vissen op die plek had dan geen zin meer. Ondanks het grote arsenaal aan korfjes dat ik bij me had, heb ik uitsluitend met lood gevist in een schuifloodmontage. Ik heb niet zwaarder dan 25 gr gevist. Ideaal vond ikzelf een gewicht van 15 gr. Het lood rolde dan lichtjes over de bodem. Soms gaf ik extra lijn en dan rolde het lood stroomafwaarts. Dit waren vaak de momenten dat ik beet kreeg. Ik hield de hengel voortdurend in vrijwel verticale stand in mijn hand en reageerde alleen op hetgeen ik via de hengeltop aan trillingen doorkreeg. Zo voel je perfect wat het lood doet, wanneer afdrijvende bladeren of waterplanten de lijn raken en natuurlijk wanneer je beet hebt. De beten van de barbeel waren zeer subtiel. Hoe groter de vis, hoe subtieler de beet. Met name wanneer ik met dierlijk aas viste. Uit hengelsteunen vliegende hengels bij een beet herken ik totaal niet. Eén licht tikje was meestal alles. En dat tikje moest dan gefilterd worden tussen alle trillingen en tikjes die anderszins veroorzaakt werden. En juist die wetenschap en ervaring geeft mij zoveel drive om op barbeel te vissen. Schitterend!!
Vangtijd
Het bleek dat de avonduren veruit de beste resultaten gaven. Meestal viste ik tussen half acht en een uur of tien.
Aas
Ik heb diverse aassoorten uitgeprobeerd. Op mais beten ze zeer slecht. Ik ving dan wel bijvoorbeeld blank- en kopvoorn. Ook kaas bleek niet echt een succes. Zelfs Franse kaasjes, je weet maar nooit met Franse barbelen, bleken niet echt in trek. Het beste aas was dierlijk aas: kokerjuffers, libellenlarven en maden. Maden kocht ik in de plaatselijke Tabaczaak. Mooie dikke, vetvrije maden. Ik kreeg er niet heel veel beten op, maar het waren wel stuk voor stuk 60+ exemplaren die aanbeten. De libellenlarven waren ook redelijk succesvol. Ik ving ze met een schepnet in stilstaande plasjes langs de rivier. Het allerbeste aas waren ongetwijfeld de kokerjuffers. Deze ving ik onder stenen die in het Heraultwater lagen. Nu zitten er onder zo’n riviersteen larven van talloze soorten waterinsecten. En ze bleken lang niet allemaal succesvol. Eigenlijk waren er maar twee soorten kokerjuffers waar barbelen helemaal dol op waren. Groene en botergele larven, vergelijkbaar met kleine, slanke maden, ingekapseld tussen bladeren, takjes en steentjes. Vraag me niet om welke soort kokerjuffers het gaat. Ik zou zeggen probeer maar uit, je komt er zelf heel snel achter. Drie kokerjuffers aan de haak is voldoende. Een vissessie begon steevast met een half uur lang larven zoeken. De larven bewaarde ik in een emmertje met wat water. Het water ververste ik regelmatig. Ook was af en toe roeren in het emmertje noodzakelijk om de kokerjuffers uit elkaar te drijven. Ze beten zich in elkaar vast en waren dan zo toegetakeld dat ze als aas niet meer bruikbaar waren.
Voeren
Heb ik niet gedaan. Ook collega Franse vissers voerden niet.
Materiaal
Ik heb gevist met een barbeelhengel van het merk Spro: Inspiration special barbel. Een lichte hengel van 3,6 m lang met een mooie parabolische actie. Ik heb zowel de Avon- als quivertop gebruikt. Beiden voldeden. Perfecte hengel voor mijn manier van vissen.
Als lijn heb ik een doorsnee nylonlijn gebruikt (merk weet ik niet meer) van 0,20 met een onderlijn van 0,16. De lengte van de onderlijn heb ik laten varieren van 0,3 tot 0,8 m. Een en ander afhankelijk van de beten en de stroomsnelheid van het water. Ik kreeg het idee dat in snellerstromend water een kortere onderlijn betere resultaten gaf. Het schuiflood had een gewicht van 15 tot 25 gram waarbij ik het 15 grams lood het meest gebruikt heb. Als haakje gebruikte ik de Sumo HI Carbon Ultra Sharp van D.A.M, maat acht.
Vangsten
Ik ben acht keer gericht op barbeel gaan vissen en heb zo’n 60 barbelen gevangen. Zeg nu zelf, barbelenparadijs of niet? De lengte varieerde tussen de 20 en 79 cm. De meeste dieren hadden een lengte tussen de 40 en 55 cm. De dieren waren fantastisch goudgeel van kleur met dieporanje vinnen.
De door mij gebruikte vismethodiek was behoorlijk selectief. Ik ving vrijwel uitsluitend barbelen. Soms ving ik een sneep, kopvoorn of blankvoorn. Eén kokerjuffer aan een klein haakje op een vaste hengel leverde de kinderen uren plezier op. Tweehonderd visjes (elritsen en alvers) op een ochtend waren geen uitzondering.
Vergunning
Op de camping werd mij meegedeeld dat vissen in het stuk rivier dat bij de camping hoorde vrij was en een visvergunning niet vereist was. Of dat werkelijk zo is, betwijfel ik. Een controleur heb ik echter nooit gezien.
Normaal gesproken heb je om te vissen in een Franse rivier een visvergunning nodig. Er zijn jaarvergunningen (voor verschillende leeftijden en zelfs een vergunning speciaal voor vrouwen) en tijdelijke vergunningen. Tot de tijdelijke vergunningen behoren dagvergunningen en vakantievergunningen. Voor de doorsnee vakantieganger lijkt me de vakantievergunning het meest geschikt, in ieder geval het goedkoopst. De zogenaamde Carte Vacances is geldig voor 15 achtereen volgende dagen tussen 1 juni en 31 december. Je kunt er mee vissen in water van zowel 1e (forelwater) als 2e categorie. De vergunning kost 34 euro voor het deel van de Herault dat in het departement Herault ligt. Voor het deel van de Herault dat in het departement Gard ligt is weer een andere carte vacances nodig: kosten 30 euro. Visvergunningen zijn doorgaans verkrijgbaar in hengelsportzaken, VVV-kantoren en Tabaczaken. Meer info en de exacte adressen waar de vergunningen te verkrijgen zijn, is te vinden op de site van de Fédération Nationale pour la Peche en France: www.unpf.fr.
Campings
Langs de gehele Herault, van boven- tot benedenloop, liggen verschillende campings. Onze camping ligt bij het dorpje Canet, in de omgeving van Clermont l’Herault. De camping wordt omsloten door twee rivieren waarvan een de Herault is. De camping heeft dan ook de toepassselijke naam ‘Les Rivières’. De camping is ideaal voor kleine en grote kinderen. Er is van alles te doen, overdag en ’s avonds. Er is een mooi zwembad met glijbanen en een mooie rivier om in te zwemmen of in te vissen. De camping wordt vooral bezocht door Fransen, Belgen en in mindere mate door Nederlanders. De omgeving is mooi en absoluut niet toeristisch. Binnen een uurtje rijden zit je in de bergen, zit je op een terras in de grote stad Montpellier of lig je op het strand van de Middellandse Zee.
Tot slot
Als lezer heeft u nu misschien het beeld gekregen van iemand die visverslaafd is, zijn gezin op vakantie verwaarloosd of misschien nog erger. Maar ik kan u geruststellen. Ik krijg van vrouw en kinderen alle vrijheid om te vissen. Meestal bestaan vissessies uit meevissende kinderen of een meelezende en meelopende vrouw. En…. het vissen beperkt zich hoofdzakelijk tot de ochtend en avond. ’s Middags is er alle tijd om te relaxen, uitstapjes te maken of om te zwemmen.
Als ik geweten had, dat Rinko mij zou vragen om een artikeltje te schrijven over mijn belevenissen langs de Herault, dan had ik gericht wat foto’s gemaakt van de rivier en de gevangen barbelen. Ik heb echter vrijwel niet gefotografeerd. Vandaar dat u het moet doen met een vakantiekiekje van mijn dochter en een van de mindere barbeelgoden.
Shadé met een barbeel van ongeveer 35 cm.
Copyright © 2008 by Rinko
All Rights reserved
All Rights reserved
