Double click to edit
Datum bericht: 15-01-10
Dit is het echt helemaal. We staan gewoon te freaken met zijn twee. In rap tempo vertrekt de barbeel rechts van de bomen. Het is zaak de vis buiten de oever te houden. Dit lukt super. Beheerst wordt de zuurverdiende barbeel gedrild. Op het moment dat ik de vis voor Rik in het schepnet land, valt er een spanning van ons af. Een prachtige winterse sneeuwbarbeel wordt beheerst op de onthaakmat gelegd. Wat een trofee. Wat een geweld. Wat een bak. We raken er niet op uitgekeken. Als een kind wil ik de vis ook even aanraken. We krijgen de smile niet van ons gezicht. Rik poseert als een fotomodel met de goudbruinen vis. Ik maak snel een paar foto’s in de kou die wonderbaarlijk ook nog mooi geworden zijn. We schudden elkaar de hand. Missie volbracht. Een bakje koffie, ff nagenieten. Niet veel later mis ik mijn bonusvis van de dag. Mijn tweede hengel wordt grof uit de steun getrokken, maar ik ben veel te laat. Ik sta met de andere hengel in mijn hand voor me uit te staren……maakt ook niet. Check de foto’s. kan het nog mooier? Dit zijn de dagen waarop één vis een dag goed maakt. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen, maar de tocht terug voelde als een zegetocht. Met een vette grijns op ons gezicht namen we aan het einde van de dag afscheid van elkaar.
“Vroeger!”
“ vroeger hadden we pas strenge winters”, roept mijn schoonpa vaker, “toen vroor het pas, dat was niet normaal”….vroeger waren de appels groter, de varkens dikker en de zomers heter. Ik heb mijn pa zelfs al horen spreken over barbelen die aan het fietsenstuur hingen en met de staart over de grond sleepten….deze vissen worden elk jaar dat mijn pa er over begint groter….of het fietsje wordt kleiner……dat is me niet helemaal duidelijk. Ik denk dat opmerkingen van deze strekking wel eens vaker door menig Nederlands huishouden geschald hebben. Herkenbaar? De oudere generatie zal ongetwijfeld gelijk hebben. Vroeger zullen de winters absoluut erg streng zijn geweest. Maar wat we nu voor onze kiezen krijgen is aan mij niet echt besteed. Sneeuw, sneeuw, vorst, nog meer sneeuw. Ik heb er niets mee, het spijt me echt. Ik sta al dik twee weken in de startblokken om deel 6 van het Ardennenoffensief te starten en heb inmiddels al twee visdagen aan mijn neus voorbij zien gaan. Het zij zo. Toen ik afgelopen zondag weer tot de conclusie moest komen dat het retourtje Ardennen er niet van zou komen, heb ik een alternatief bedacht en dit aan Rik voorgelegd. Woensdag zou een redelijke dag worden. Ik ging een dagje vrij nemen. 1 sms aan Rik was voldoende om hem te motiveren hetzelfde te doen. We hadden een date. Woensdag gaan we vissen in de Ardennen. Ons doel voor woensdag is een bezoek aan een nieuwe stek. Een stek op de Amblève. Een strook water met veel diepte en serieuze stroming. We zouden tussen de bomen gaan vissen, vandaar dat ik voor de zekerheid ook een 11 voet Fox hengel had ingeladen. Dat zou wel eens van pas kunnen komen tussen de bomen. Het bleek niet zo te zijn.
Gewapend met al onze spullen en een fles Glassex vertrokken we richting het Waalse land. Glassex? Rik heeft de pomp van zijn ruitensproeier in zijn auto defect. We zijn enkele malen vreemd aangekeken door de Waalse bevolking als we, gewapend met de fles, de voorruit besprenkelden met het blauwe goedje.
“ vroeger hadden we pas strenge winters”, roept mijn schoonpa vaker, “toen vroor het pas, dat was niet normaal”….vroeger waren de appels groter, de varkens dikker en de zomers heter. Ik heb mijn pa zelfs al horen spreken over barbelen die aan het fietsenstuur hingen en met de staart over de grond sleepten….deze vissen worden elk jaar dat mijn pa er over begint groter….of het fietsje wordt kleiner……dat is me niet helemaal duidelijk. Ik denk dat opmerkingen van deze strekking wel eens vaker door menig Nederlands huishouden geschald hebben. Herkenbaar? De oudere generatie zal ongetwijfeld gelijk hebben. Vroeger zullen de winters absoluut erg streng zijn geweest. Maar wat we nu voor onze kiezen krijgen is aan mij niet echt besteed. Sneeuw, sneeuw, vorst, nog meer sneeuw. Ik heb er niets mee, het spijt me echt. Ik sta al dik twee weken in de startblokken om deel 6 van het Ardennenoffensief te starten en heb inmiddels al twee visdagen aan mijn neus voorbij zien gaan. Het zij zo. Toen ik afgelopen zondag weer tot de conclusie moest komen dat het retourtje Ardennen er niet van zou komen, heb ik een alternatief bedacht en dit aan Rik voorgelegd. Woensdag zou een redelijke dag worden. Ik ging een dagje vrij nemen. 1 sms aan Rik was voldoende om hem te motiveren hetzelfde te doen. We hadden een date. Woensdag gaan we vissen in de Ardennen. Ons doel voor woensdag is een bezoek aan een nieuwe stek. Een stek op de Amblève. Een strook water met veel diepte en serieuze stroming. We zouden tussen de bomen gaan vissen, vandaar dat ik voor de zekerheid ook een 11 voet Fox hengel had ingeladen. Dat zou wel eens van pas kunnen komen tussen de bomen. Het bleek niet zo te zijn.
Gewapend met al onze spullen en een fles Glassex vertrokken we richting het Waalse land. Glassex? Rik heeft de pomp van zijn ruitensproeier in zijn auto defect. We zijn enkele malen vreemd aangekeken door de Waalse bevolking als we, gewapend met de fles, de voorruit besprenkelden met het blauwe goedje.
Nadat we op de stek aangekomen zijn, constateren we al snel dat het water niet al te hoog staat. Daarbij komt de uitdaging dat het water weer richting aquariumniveau gaat. Voeg daar de watertemperatuur bij en je wordt niet vrolijk. We konden al weer bijna een meter diep kijken. Das nooit goed.
Gevoelig vissen, dat was vandaag het uitgangspunt. Licht zinklood, een gram of 25, 18/00 nylon, een kleine haak en het aas op de haak geprikt. We starten beiden op dezelfde manier. Hengel in de hand, geen steunen. We voelen beiden aan dat we hier op een top stek beland zijn. Wat een geweldige stroming. We hangen niet een keer vast, het is echt een topstukje. Een prachtige kiezelbodem. Je voelt het gewoon aan het rollen van het lood. Ik meld Rik dat ik me hier in de herfst al zie staan, gehuld in een waadpak, met een match en een dobber, uitsluitend vissend met een paar liter maden. Die gedachte gaan we vasthouden. Mijn intuïtie zegt me dat hier barbeel moet zitten. Ik kan dat ook stoer roepen. Ik heb namelijk jaren vanaf de andere zijde van de rivier gevist. Van die kant uit heb ik ook altijd vis gevangen. Nu zitten we op een stuk privé terrein waarvan de eigenaar ons gedoogt. Das trouwens wel kicken. Alleen dat voelt al redelijk VIP. We trekken alle registers open om een aanbeet uit te lokken, maar na een uur of drie vissen concluderen we beiden hetzelfde. Hier gaat het zeker nog gebeuren, maar vandaag dus niet. We hebben de wind op kop en krijgen qua koubeleving de volle laag. We besluiten te verkassen.
Nadat we overlegd hebben waar we heen gaan, wordt de auto even geglassexed en voordat we het weten staan we aan de oever van een stuk rivier dat we op ons duimpje kennen. Hier moet het dus vandaag wederom gaan gebeuren. We weten alle twee dat aanbeten in dit weer dun gezaaid zijn, concentratie is dus troef. Rik start tussen de bomen en ik ga links van de bomen vissen. Als ik me echt concentreer bij het vissen, dan vis ik het liefst staand. Ik kijk dan niet naar de hengel, maar staar voor me uit. Mijn hengel geeft feilloos elke trilling of beweging van het lood door. Ik monteer een vers stukje smac aan mijn haak. In dit weer gaat deze er niet van af. De smac wordt in het water vrij snel hard. Ik denk dat de worst nu ook zijn smaakstoffen niet of nauwelijks afscheid aan het water. Omdat de waterstand vrij laag is, heb ik een nog lichter lood gemonteerd. Rik had dit ook al gedaan. Ik ben nu met 15 gram aan het vissen, het moet niet gekker worden. Mijn onderlijn is nu vrij lang en zal ongeveer 80 cm lang zijn. We zijn nog geen half uur onderweg of ik voel twee minuscule, maar zeer herkenbare aanbeten op mijn stok. In een reflex sla ik aan. Yes! Ik heb een vis. Ik brul het uit naar Rik. Ik roepdat het geen grote is, maar het is er wel een. Zo trots als een pauw sta ik de vis te drillen. Na een minuut geeft de tegenstander op en mag ik mezelf als winnaar uitroepen. Een prachtige vetgemeste winterkopvoorn van 50cm heeft op zeer subtiele wijze de worst gepakt. Snel maken we een paar foto’s waarna de winterbak terug mag. Enthousiast krijg ik de vijf van Rik. Hij is net zo happy als ikzelf. Ik probeer hem uit te leggen hoe subtiel de aanbeet was. Vanuit de steun zou deze aanbeet hebben uitgezien als twee kleine tikken op de hengeltop. Als visser was je dan altijd te laat geweest. Nu niet. Mijn dag is geslaagd.
In deze omstandigheden een vis vangen is op zich al redelijk uniek. Mensen die in de winter in de Ardennen hebben gevist, kunnen dat beamen. Snel monteer ik een nieuw stukje vlees. Ik zie dat mijn handen dezelfde kleur beginnen aan te nemen als de luncheonmeat. Het is toch wel een serieus koude dag. Vrijwel direct na de inworp krijg ik weer een tik op mijn hengel. Zeker weten een aanbeet. Te weinig om aan te slaan. Ik verplaats mijn aas een metertje. Weer een tik. Kom op, bijt door, denk ik……het gebeurt niet. Ik zie Rik niet veel later ook een gat in de lucht slaan. Hij geeft aan dat hij ook al een paar tikken op zijn hengeltop heeft gehad. Niet veel later zie ik dat Rik een soort van verjaardagsgebak om zijn lood aan het kneden is. De spicy reuk komt van ver mijn kant op. Lachend roep ik of er soms een barbeel vandaag verjaardag heeft. Ik ga even bij hem checken wat hij nu gaat doen. Er wordt een balletje ”paste”, gemaakt van boiliedeeg, ei, gecrushte pellets, gemalen smac en enkele hele pellets om het zinklood gekneed.
Hij stapt met een hengel over op het hairsysteem en gaat met een vastloodsysteem aan de slag. Vanuit de steun. Op de hair monteert hij twee Sonubait pellets, 11 mm Monster crab en Musselpellets. We zijn het er unaniem over eens dat de Sonubait pellets echt de allerbeste zijn die we ooit hebben gebruikt. Rick (RIX hengelsport) heeft ons goed geadviseerd. Echt top! Hij ligt geen tien minuten met zijn montage in het water of zijn hengel klapt werkelijk uit de steun. Niet normaal. in de winter! Ervaren als Rik is, pakt hij koelbloedig zijn shimano pook op. De molen giert het even uit.
Zondag gaan we weer,
